Kunnen we geen busje huren (pt. 2)

Sommige mensen beginnen wat ongeduldig te worden (ja, we hebben het over jou, Jan), dus bij deze een update van ons (quasi) fietsloze tijd sinds onze aankomst op Stewart Island. Onze terugreis van Stewart Island verliep rustig. De boottocht was redelijk smooth, Mira sliep en wij zaten heerlijk buiten.

We kwamen aan in Bluff en gingen, samen met Robert, naar een zogenaamde Freedom Campsite. Deze plek bij Bluff is specifiek voor TA'ers (Tour Aotearoa - de fietsers, en Tour Aroa - de wandelaars). Jasper, de uitbater van deze plek, is een Nederlander die al heel lang in Nieuw Zeeland woont. Hij wil graag zijn plek delen, en dat is heerlijk! Zijn erf staat vol hutjes, gezelligheid en dieren. We ontmoeten andere fietsers en wandelaars die ook net klaar zijn met de tocht. Samen met Robert leggen we onze matjes in een klein hutje op het erf. We knuffelen met een schaap en zitten in een boomhut.

De volgende ochtend nemen we een shuttle naar Invercargill. We hadden dit eventueel kunnen fietsen, maar gezien de tegenwind besloten we collectief (Robert kwam ook mee) dat een shuttle echt een goed idee was. De dag erna stappen we weer in een shuttle, deze keer voor langere tijd. We rijden tot Dunedin, een rit van 3.5 uur ongeveer.

In Dunedin fietsen we wat, gaan we naar het strand en zien we fur seals tijdens een klein boottochtje.

We bezoeken ook een heel leuk museum met allemaal activiteiten voor kinderen (en voor ons). Er is ook een vlindertuin waar de vlinders gewoon op je komen zitten!

Vanuit Dunedin hadden we graag een auto gehuurd om verder naar Christchurch te rijden, maar helaas zit dat er niet in. We nemen dus de intercity, een busrit van 7 uur, waarvan we pas tien minuten voor vertrek zeker wisten dat de buschauffeur daadwerkelijk onze fietsen mee zou nemen (die mogen dat weigeren...). Na een lange rit worden we opgehaald door Julie en Ian aan de bushalte in Christchurch. We ontmoetten hen vorig jaar op fietsvakantie in Duitsland, en ze nodigden ons toen al uit. Het is heerlijk om ergens aan te komen waar we eigen kamers hebben. Mira heeft allerlei speelgoed, we hebben ruimte en het is allemaal erg luxe (ik overdrijf niet als ik zeg dat ze in een villa wonen!).

Christchurch zelf is prima, we bezoeken speeltuinen, leuke winkels en ontbijten en eten soms samen met Julie en Ian.

Na drie nachtjes Christchurch is het tijd voor een nieuw deel van ons avontuur: WE HEBBEN EEN BUSJE GEHUURD!

Aan het begin van de vakantie nog een verre droom, nu gewoon werkelijkheid. Jullie krijgen dus vanaf nu nog een of twee "van-life" updates, tot we, hopelijk, eind maart weer thuis zijn. Onze vlucht is nogal onzeker, want we vliegen over Qatar. Als iemand dus iemand kent met een reisbureau of mega goeie vliegticketzoekskills: hit is up. De alternatieven die wij momenteel namelijk vinden zijn niet zo goedkoop 🫠.

We zitten nu in Oumaru, en reizen morgen verder het binnenland in. Updates volgen!